« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫«فونتانا قاتله.» ‫یعنی کی اینـو نوشته؟
‫درستش می‌کنیم.
‫احتمالاً خرابکاریِ یه بچه‌ی محلی باشه.
‫- صبرکنید. ‫- چی شده؟
‫یکی اونجاست.
‫کی اونجاست؟
‫یاکوپو، بیا وقت هدر ندیم. ‫بریم توی شهر و پرس‌وجو کنیم...
‫ساکت!
‫کی اونجاست؟
‫خوبی؟
‫وایسا!
‫خدای من!
‫تو کی هستی؟
‫- بگو کی هستی! حرف بزن! ‫- من کاری نکردم! کی فرستادتت؟
‫هیچکس. داداشم وکیله. ‫داریم درباره پرونده فونتانا تحقیق می‌کنیم.
‫آقای پوئت؟
‫بله. منـو می‌شناسی؟
‫معلومه که می‌شناسم.
‫افتخار بزرگیه.
‫روبرتو رونکو.
‫خوشبختم.
‫« قانون به گفته‌ی لیدیا پوئت »
‫به خانه‌ی درویشی من خوش اومدین.
‫ممنون آقای رونکو.
‫یکم شلخته‌ست، می‌دونم،
‫ولی فکرشـو نمی‌کردم بیاید دیدن من.
‫ما هم همینطور.
‫گراپا میل دارید؟
‫- نه ممنون. ‫- واسه من یکم زوده.
‫ببخشید، اجازه هست...
‫ممنون.
‫- روبرتو، درسته؟ ‫- بله.
‫چطوری...
‫اول از همه بگم که من نوشتم فونتانا قاتله.
‫دوم، من هیچ دخلی به کاپیتان نداشتم.
‫آخرین باری که دیدمش ۱۶ سالم بود، ‫ولی خوب می‌شناختمش.
‫وقتی هم از آفریقا برگشت ‫و توی ویلای والدینش سروسامون گرفت،
‫حتی کمکش کردم که وسایل منزلش رو بیاره.
‫و با امیرا آشنا شدم.
‫امیرا اینه؟
‫ما هم‌سن بودیم.
‫کاپیتان به همه گفته بود که خدمتکارشه.
‫ولی من عاشق امیرا شدم.
‫هروقت هم می‌شد، ‫سعی می‌کردم پیشش باشم.
‫اونطوری فهمیدم کاپیتان
‫وادارش می‌کرده تا هرکاری می‌خواد بکنه.
‫حتی
‫کارهایی که مردها توی اتاق‌خواب ‫با زن‌هاشون می‌کنن.
‫امیرا مثل یه برده بود. ‫واسه همین باید کمک می‌کردم تا فرار کنه.
‫تصمیم گرفتیم باهم بریم...
‫تو شب یک ماه کامل.
‫بعدش چی؟
‫امیرا نیومد.
‫فونتانا گزارش کرد مفقود شده.
‫رفتش.
‫خونه خالی موند.
‫و فقط من می‌دونستم امیرا رو کشته.
‫ببخشید، ولی چطوری فهمیدی؟
‫دیدمش.
‫داری میگی تو شاهد عینی به قتل هستی؟
‫- دقیقاً همین رو گفتم. ‫- چرا گزارش نکردی؟
‫به کارابینیری گفتم. ‫فقط اون موقع هیچ...
‫- چیه؟ ‫- چیه؟
‫دنبالم بیاید لطفاً.
‫بهتون نشون میدم که قبلاً کجا همدیگه رو می‌دیدیم.
‫آره.
‫ما جایی نمیریم. ‫میریم خونه.
‫- شاید بفهمیم... ‫- وضعیت مسخره‌ایه.
‫- خب؟ دنبالم بیاید دیگه. ‫- بله.
‫- حتماً. ‫- اومدیم.
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫بفرمایید داخل.
‫فکر نکنم آقای روبرتو خیلی قابل‌اعتماد باشه.
‫طناب رو بگیرید.
‫می‌دونید ما واقعیت رو کاملاً نادرست می‌فهمیم؟
‫پدید اومدن و ناپدید شدن‌ها رو می‌بینیم،
‫و فکر می‌کنیم که واقعاً یه قبل و بعدی وجود داره.
‫ولی در واقعیت، زمان و فضا ‫فقط ساختارهای ذهنی هستن.
‫نه بابا.
‫من خودم تازه فهمیدم اصلاً ممکنه.
‫که همه‌چیز حاضره و همه‌چیز ابدی.
‫همینجا. می‌بینید؟
‫تمام اتفاقات اون شب رو دیدم.
‫سوم آگست سال ۱۸۷۴.
‫قاعدتاً چیزهای دیگه‌ای هم دیدم. ‫قراره جنگ وحشتناکی رخ بده، می‌دونستید؟
‫درسته.
‫حالا اونجا چیه؟
‫مردم هیچوقت حرفـم رو باور نمی‌کنن.
‫ولی اونـا کوته‌فکرن.
‫درسته. منـم همیشه همینـو میگم.
‫روبرتو رونکوی بدبخت.
‫حتی توی بیمارستان سرتوسا بستریش کردن. ‫با حمام سرد درمانش کردن. بدون هیچ نتیجه‌ای.
‫ولی کاپیتان یه دختر اریتره‌ای ۱۶ ساله رو
‫خریده و به ایتالیا آورده، ستوان.
‫محض رضای خدا، خانم. ‫داری چهره‌ی هیولاگونه‌ای از طرف می‌سازی.
‫فکر می‌کنید طبیعیه؟
‫من گویدو فونتانا رو از بچگی می‌شناختم.
‫دختره، امیرا احمد هم،
‫نمی‌تونید تصور کنید که در آفریقا ‫مجبور بوده با چه شرایطی زندگی کنه.
‫گویدو تحت‌تاثیر قرار گرفته بود. ‫می‌خواست آینده بهتری بهش بده.
‫روبرتو یه پسرِ عاشق بود و وقتی امیرا فرار کرد، دیوانه شد.
‫چرا اینقدر مطمئنید که فرار کرده؟
‫چون دیدمش. ‫اون شب داشتم گشت می‌زدم،
‫امیرا رو هم دیدم که داره از ویلا دور می‌شه
‫و به سمت جنگل فرار می‌کنه.
‫که اینطور. این براتون کافی نیست، نه؟
‫اینجا می‌تونید اظهارات سرافینا مالپتزی رو بخونید.
‫اون آشپز کاپیتان فونتانا بود.
‫توی ویلا هم زندگی می‌کرد،
‫و تایید کرده که حوالی ۲ صبح،
‫صداهایی شنیده، بیرون پنجره رو نگاه کرده ‫و دیده که امیرا داره فرار می‌کنه.
‫باشه، با این سرافینا مالپتزی صحبت می‌کنیم.
‫یا به ویلا برمی‌گردیم.
‫یه عکس پیدا کردیم. ‫شاید بازم باشه.
‫آقا، خواهش می‌کنم. ‫می‌تونید هرچقدر خواستید سوال بپرسید،
‫ولی مجبورم نکنید بهتون اتهام تجاوز به ملک شخصی وارد کنم.
‫- لازم نیست، ممنون. ‫- نه، درسته.
‫می‌تونیم مستقیماً از قاضی جواز تفتیش بگیریم.
‫خب، بهتره دیگه بریم.
‫همینجوریش به قدر کافی مزاحم ستوان بودیم. ‫با اجازه.
‫مزاحم تفکر عمیقت شدم؟
‫نه، جناب قاضی.
‫چطور می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫خواستم بدونم آیا اظهارات پایانی ‫برای پرونده فونتانا مکتوب شده یا نه.
‫جلسه برای پنجشنبه تنظیم شده.
‫- هنوز سه روز وقت دارم. ‫- می‌دونم.
‫متاسفانه، نگرانم چون
‫اگه هیئت منصفه، به طرز مسخره‌ای،
‫بخواد اون زن رو تبرئه کنه،
‫هیچ مرد خانواده‌داری دیگه نمی‌تونه با آرامش بخوابه.
‫اینجوری که اپیدمی بی‌خوابی می‌مونه رو دستـمون، جناب قاضی.
‫اینکه یه زن شوهرش رو بکشه و یه وکیل
‫به خاطر چندتا کبودی، هرکاری واسه تبرئه‌اش بکنه
‫اصلاً دست‌مایه استهزا نیست.
‫جناب قاضی، با کمال احترام،
‫فکر نکنم این بحث با شما درست باشه.
‫در هر حال، من خودم توی این برگه
‫نکات ضروری اظهارات پایانیـت رو یادداشت کردم.
‫متوجه وخامت این کاری که می‌کنید هستید؟
‫رسیدهای دوتا بلیت قطار
‫به نام شما و خانم پوئت دستـمه.
‫به مقصد وین.
‫می‌شه بگید کدوم قانون رو زیرپا گذاشتم، جناب قاضی؟
‫اگه این دو بلیت رو برای مطبوعات بفرستم،
‫به نظرت چه تاثیری روی اعتبارت می‌ذاره؟
‫خب،
‫با هرچی که لازم باشه مواجه می‌شم.
‫شک ندارم. ‫تو مرد قانون‌مداری هستی.
‫ولی ما مردها همیشه روی پامون فرود میایم.
‫ولی به معشوقه‌ات فکر کن،
‫اگه هنوز دوستش داری.
‫تمام چیزهایی که باید بگی اینجا هست.
‫اگه کار لازم رو انجام بدی، ‫دیگه رسوایی نداریم.
‫ولی اگه بخوای تعهد کاملت رو ‫به جایگاه بلندمرتبه‌ات نشون ندی
‫یا این صحبت‌مون رو به خانواده پوئت بگی
‫تا محاکمه رو بی‌اعتبار کنی،
‫قول میدم بدجوری پشیمون بشی.
‫می‌دونی که عمراً بهمون جواز بدن، درسته؟
‫چرا؟
‫چرا؟ به نظرت چطوری باید قاضی رو قانع کنم؟
‫برم بهش بگم یه مسافر زمان شهادت داده؟
‫باشه انریکو. ‫می‌دونم باور کردن حرفش سخته،
‫ولی شاید درباره خشونت کاپیتان راست بگه، خب؟
‫می‌شه خواهشاً به خواهرم بگی
‫فقط سه روز برای نوشتن اظهارات پایانیم وقت دارم؟
‫فکر کردی خودم نمی‌دونم؟
‫وقتی هیچی دست‌مون نیست ‫می‌خوای چی توش بنویسم؟
‫دقیقاً. فقط دارم وقتم رو هدر میدم.
‫باشه. هرکاری می‌خوای بکن. ‫برو اظهارات پایانیت رو بنویس.
‫باهم برید. ‫مثل همیشه تنهایی حلش می‌کنم.
‫امیدوار بودم که اینـو بگی. بدرود.
‫نه. بیخیال، بس کن.
‫لیدیا، وایسا!
‫- تنهام بذار. ‫- نه، یه توضیح بهم بدهکاری.
‫- توضیحی نیست. ‫- نه، توضیح می‌خوام.
‫- دست از سرم بردار! ‫- توضیح می‌خوام!
‫- بگو چرا اینجوری شدی! ‫- بهت میگم.
‫- ولی خوشت نمیاد. ‫- باشه!
‫حامله‌ام.
‫هنوز عاشق پیر هستم.
‫کی؟
‫فورنو دیگه، یاکوپو. پس کی؟
‫بهتره بذاری برم.
‫« مسافرخانه کانتامرلو »
‫خیلی ناراحت شدم، تریسا.
‫سه روز رفتم میلان، برگشتم خوشحالش کنم،
‫می‌بینم طبق معمول با لیدیا رفته ماجراجویی.
‫ببخشید. امروز روز سختی بوده.
‫البته که تو ازش دفاع می‌کنی.
‫شب بخیر عزیزم. ‫شب بخیز کانسوئلو.
‫- یاکوپو برگشت؟ ‫- چی کار می‌کنید؟
‫یاکوپو که نه.
‫ولی توی جستجومون خیلی پیشرفت کردیم،
‫یه سری چیزها هم هنوز باید بررسی بشن، پس...
‫پس پیش لیدیا مونده دیگه.
‫جنده.
‫نه. خواهر من خیلی نقص اخلاقی داره،
‫ولی از این عبارت‌ها خوشم نمیاد، کانسوئلو.
‫عزیزم.
‫چرا داری گریه می‌کنی؟
‫اشتباه کردم، انریکو.
‫فکر کردم حامله‌ام، ولی...
‫بالاخره تو سن من...
‫ولی تو جوونی، عشقم.
‫دوباره هم تلاش می‌کنیم. ‫عزیزم، قول میدم بهت.
‫درک نمی‌کنی انریکو. ‫تو سیاست و کارت رو داری.
‫من همیشه فقط یه همسر و یه مادر بودم.
‫ولی این واقعیت نداره. ‫تو کلی علایق داری.
‫- مدرک آموزشی داری. ‫- خدای من، خواهش می‌کنم دیگه چیزی نگو.
‫بغلم کن.
‫صبحونه!
‫هوای روستا معجزه می‌کنه. ‫حالم خوب خوب شده.
‫- دیوونه شدی؟ ‫- آره.
‫- فهمیدی دیروز چی گفتم؟ ‫- آره.
‫من عاشق یکی دیگه‌ام. ‫فکرم پیش یکی دیگه‌ست.
‫- نمی‌خوام با تو باشم. ‫- بله لیدیا.
‫امروز من. فردا اون. ‫روالت اینه. همینه که هست.
‫بشین. باید یه چیز مهم بهت بگم.
‫نمی‌خوام بشنیم.
‫سرافینا مالپتزی رو دیدم،
‫آشپز فونتانا.
‫خب؟
‫می‌دونی بهم چی گفت؟
‫که اصلاً ندیده امیرا از ویلا فرار کنه.
‫ندیدتش چون اون شب خونه نبوده.
‫چرا به کارابینیری دروغ گفته؟
‫چون مخفیانه واسه یه مرد جوان فرار کرده بود. ‫زیاد انجامش می‌داد.
‫واسه همین نتونسته راستش رو بگه.
‫حالا اون مرد جوان شوهرشه و نیاز نیست دروغ بگه.
‫نه، وایسا یاکوپو.
‫پیووانو میگه دیده که یه دختر ‫از ویلا به سمت جنگ فرار کرده.
‫ولی شاید اون دختر امیرا نبوده.
‫شاید اون دختر آشپزه بوده،
‫که از سوتفاهم پیش‌اومده استفاده کرده
‫و واسه رسوا نشدن یه اظهاریه‌ی غلط داده. ‫منطقیه.
‫- امیرا چی شده؟ اون کجاست؟ ‫- نمی‌دونم.
‫ممکنه اصلاً نرفته باشه. ‫ممکنه هنوز اونجا باشه.
‫- ممکنه اون موقع مُرده باشه. ‫- دنبال چی می‌گردی؟
‫- کلاهم. ولش کن، بریم. ‫- کجا بریم؟
‫به ویلا دیگه، یاکوپو. کجا پس؟
‫هنوز اونجا نرفتیم.
‫بریم.
‫چیزی نیست.
آوا‌مــووی
‫ستوان پیووانو.
‫فکر کردم دیگه رفتین.
‫چی کار می‌کنی ستوان؟
‫- من نکشتمش. ‫- می‌دونستی اینجا دفن شده.
‫با این وجود بهمون گفتی امیرا فرار کرده.
‫فونتانا یه دوست بود.
‫مرد بزرگی بود.
‫ولی ضعف شهوت داشت،
‫و حسود بود.
‫وقتی فهمید امیرا با روبرتو بوده
‫و می‌خواست فرار کنه، عقلش رو از دست داد.
‫با هیکل خونی اومد پیش من و آشفته بود. ‫ازم درخواست کمک کرد.
‫باید چی کار می‌کردم؟
‫دستگیرش می‌کردی شاید، ستوان؟
‫اون بهترین دوستم بود.
‫برگردید.
‫برگردید!
‫ستوان، ما به خاطر دوستی ‫کارهای خیلی احمقانه‌ای می‌کنیم.
‫کاپیتان مُرده. ‫دیگه هیچ دینی بهش نداری.
‫نه. انجامش نده لطفاً.
‫ستوان!
‫زنده‌ایم؟
‫یاکوپو!
‫ستوان!
‫باز کن!
‫لعنتی.
‫کامل فهمیدم، زاناردلی.
‫به نظرم واسه همه بهترین راهه.
‫شب شما خوش، قربان. ‫یا بهتره بگم، جناب وزیر.
‫عزیزم.
‫همه‌چیز خوبه؟
‫همه‌چیز رو خراب کردم، تریسا.
‫من یه احمقـم.
‫متاسفم.
‫تو چطوری؟
‫یه تصمیم مهم گرفتم.
‫درسته. من توانایی خیلی کارها رو دارم.
‫و با اون مدرک آموزشی، ‫می‌تونم تو مقطع دبستان تدریس کنم.
‫بورگو دورا
‫یه معلم از دست داده.
‫و درخواست دادم که جایگزینش بشم.
‫به نظرم ایده شگفت‌انگیزیه.
‫انریکو.
‫بله؟
‫چرا یاکوپو و لیدیا هنوز برنگشتن؟
‫کانسوئلوی عزیزم، ‫نیازی نیست حسادت کنی.
‫حسادت نمی‌کنم. نگرانم. ‫باید بریم دنبالـشون بگردیم.
‫گوش کن، بیا این کار رو بکنیم.
‫اگه تا فردا صبح برنگشتن، ‫باهم میریم دنبالـشون.
‫باشه؟
‫اینقدر نگاه نکن. بسه دیگه.
‫فقط ۱۶ سالش بوده.
‫می‌دونم لیدیا، ولی اگه راه خروجی پیدا نکنیم، ‫آخرش همینجوری می‌شیم. [آ.و.ا.م.و.و.ی]
‫زودباش.
‫بعدم، تو راست می‌گفتی.
‫با وجود قتل یه بچه ۱۶ ساله،
‫هیئت منصفه قطعاً نظرش رو عوض می‌کرد.
‫هنوز وقت داریم.
‫نه. مثل تریستان و ایزولد می‌میریم.
‫تریستان روی ساحل می‌میره.
‫معشوقه‌هایی که زنده‌زنده دفن می‌شن ‫آیدا و رادامس هستن.
‫دیدی گفتی. ‫«معشوقه.»
‫آیدا یه کار تخیلیه، یاکوپو.
‫لیدیا، یه پامون لب گوره،
‫می‌تونی به خودت زحمت بدی ‫که بپذیری عاشقمی.
‫من عاشق یک مرد دیگه‌ام. ‫قبلاً بهت گفتم.
‫لیدیا، عمراً باور کنم. هرگز.
‫باشه، راستش رو بگم؟
‫ترسیدی، می‌دونم.
‫- و تو... ‫- بذار صحبت کنم.
‫و ترست هم توجیه‌پذیره که نمی‌خوای یه زن دیگه عذاب بکشه.
‫متوجهم. هیچوقت نمی‌خوام ‫کانسوئلو عذاب بکشه.
‫یاکوپو، بچه‌ات توی راهه.
‫واسه همین ما دوتا نمی‌تونیم باهم باشیم.
‫متاسفم. من...
‫نمی‌خواستم اینجوری بهت بگم.
‫آقای روبرتو، می‌شه بیایم داخل؟
‫آقای پوئت هستم.
‫دنبال خواهرم لیدیا پوئت می‌گردم،
‫و دامادم.
‫آقای روبرتو، خونه‌ای؟
‫این کلاه لیدیاست.
‫یاکوپو حتماً پیش اونه.
‫می‌دونم کجان.
‫لیدیا، حق نداری اینجوری از زندگیم ناپدید بشی، خب؟
‫نه بعد از دعوایی که داشتیم، لیدیا!
‫ببینم چی پیدا کردیم.
‫وایسا.
‫حالا چی؟
‫روبرتو و امیرا قبلا توی زیرزمین ‫ملاقات می‌کردن، یادته؟
‫شاید از اینجا اومده.
‫دختر جوونی بوده.
‫منطقیه.
‫من میرم.
‫- چی؟ کجا می‌خوای بری؟ ‫- تنها امیدمونه. جا نمی‌شی.
‫می‌دونم، ولی کجا می‌خوای بری، لیدیا؟
‫صبرکن! بذار امتحان کنم.
‫هر از گاهی داد بزن که بدونم زنده‌ای!
‫امروز، ۲۰اُم نوامبر، سال ۱۹۲۰،
‫روزیه که توی تاریخ ثبت می‌شه.
‫کانون وکلای تورین، ‫که من افتخار سرپرستیش رو دارم،
‫پذیرش لیدیا پوئت
‫به رجیستر حرفه‌ای رو خوش‌آمد میگه.
‫خانم پوئت، این رداییـه
‫که واسه مدت زیادی ‫به ناحق از شما انکار شده.
‫انریکو، من اینجام!
‫لیدیا، کجایی؟
‫توی تونل!
‫صبرکن، فکر کنم فهمیدم.
‫وایسا، باشه؟
‫من اینجام!
‫آبجی، منـو می‌بینی؟
‫اون‌جا چی کار می‌کنی؟
‫باقی‌مونده‌ای از امیرا پیدا کردیم.
‫فونتانا کشتتش
‫و بعد معاون پیووانو... ‫بیخیال، بیام بیرون توضیح میدم.
‫- باشه. ‫- جکاپو کجاست؟
‫توی زیر زمین ویلاـه. حالش خوبه.
‫سعی کن به خودت کش بیاری ‫و دستم رو بگیری، باشه؟
‫یکم بیشتر به خودت کش بیار.
‫یالا. یالا خواهر، تو می‌تونی. یالا.
‫- لیدیا! ‫- یالا لیدیا! یالا!
‫بیا!
‫بیا خواهر. یالا. چیزی نمونده.
‫چیزی نمونده...
‫بفرما. بفرما.
‫اوه، آفرین خواهر. آفرین!
‫آفرین، آفرین! ‫باید من رو ببخشی.
‫نمی‌خواستم از خونه بندازمت ‫بیرون، می‌دونی دیگه؟
‫- فقط خیلی آسیب دیده بودم. ‫- می‌دونم...
‫خیلی خوشحالم که نمردی خواهر. ‫اه، خواهر کوچولوی من!
‫آفرین.
‫جکاپو! سلام.
‫نزدیک بود از ترس من رو به کشتن بدی.
‫دوست دارم خوشتیپ.
‫خواننده‌ها و همرزم‌های عزیز، ‫به این‌جا رسیدیم.
‫بعد از اظهارات پایانی دادستان عمومی فورنئو
‫و وکیل مدافع پوئت،
‫قاضی‌ها فراخوانده میشن ‫تا رای‌شون رو صادر کنن.
‫اما یه چیزی هست که همه،
‫از جمله هیئت منصفه ‫و مردم عادی باید بدونن.
‫جند سال پیش، ‫کاپیتان قهرمان گویدو فونتانا،
‫امیرا احمد که یه دختر جوان اریتره‌ای
‫که فقط 16 سالش بود رو خرید،
‫بهش تجاوز کرد و به بعد ‫به طور ظالمانه‌ای کشتتش.
‫باقی‌مونده‌ش رو توی ویلای اویگلیانا،
‫جایی که کاپیتان مجبورش می‌کرد ‫باهاش زندگی کنه، پیدا کردیم.
‫صبح به خیر خانم ترسا.
‫صبح به خیر.
‫این حقیقتیه
‫که باید هر انسان دلسوزی رو مجاب کنه
‫که بدون ذره‌ای سایه‌ی تردید باور کنن...
‫که گرازیا فونتانا همسرش رو کشت
‫تا فقط از دست خشم مردی ‫خلاص بشه که قبلاً هم...
‫به اسم عشق مرتکب قتل شده.
‫آفرین باربریس.
‫خب، شاید الان...
‫واقعاً ممکنه شانس بردن ‫داشته باشیم. نظرت چیه؟
‫لیدیا، وقتی اظهارات نهاییم رو ‫بهت دادم چی گفت؟
‫عه... گفتی همه اشتباهات رو درست کنم ‫و پیشنهادی راجع به بهتر کردنش بدم.
‫و چرا نقل قول سیسرو نیست؟
‫چون نمی‌تونیم دائما ‫از سیسرو نقل قول کنیم انریکو.
‫اما مفیده. می‌تونیم نظر قضات رو جلب کنیم.
‫- اون‌ها رو دیدی؟ اون‌ها پیرمردن. ‫- خیلی خب. برگردونش.
‫- به هرحال محکومش می‌کنن. ‫- اوه، انریکو، امروز چه‌ت شده؟
‫- چرا داری انقدر منفی برخورد می‌کنی؟ ‫- چون می‌بازیم. می‌بازیم.
‫تکلیف مشخص بود، ‫از اول این محاکمه مشخص شده بود.
‫نفس بکش!
‫بهم اعتماد داری؟
‫نه.
‫خب، من خیلی بهت اعتماد دارم، باشه؟
‫باعث خاطر جمعیه.
‫بهترین سخنرانی زندگیت رو ‫قراره داشته باشی. مطمئنم.
‫یه سخنرانی برای تغییر دادن ‫دنیا کافی نیست لیدیا.
‫پس شاید نیاز به ده‌ها، صدها ‫یا هزاران سخنرانی بیشتر داریم.
‫اگه تسلیم نشیم،
‫اگه به مبارزه ادامه بدیم، ‫دیر یا زود یه چیزی تغییر می‌کنه.
‫لیدیا، زنردلی بهم یه پیشنهاد
‫موقعیت معاون وزیر رو ‫داد اما من رد کردم.
‫باید فوراً رم رو ترک می‌کردم.
‫نمی‌تونستم قبل از اظهاریه نهایی ‫محاکمه رو ترک کنم.
‫ما باختیم لیدیا.
‫متاسفم.
‫نه، اشکال نداره. ‫اشکال نداره، اشکال نداره...
‫بیا یکی یکی روی شکست‌ها تمرکز کنیم، خب؟
‫امروز نیاز دارم تو بهترین حالتت باشی.
‫- فقط سعی کن. ‫- وکیل مدافع!
‫یه غافلگیری در کاره.
‫- اوه! ‫- عزیزم.
‫سلام.
‫بالاخره، پرتویی از آفتاب.
‫آره.
‫اوه.
‫- دادستان، صبحتون به خیر. ‫- صبحتون به خیر.
‫سلام.
‫حالتون چه طوره؟
‫خوب نیستم.
‫اما شاید بهتر باشه ‫بعد از اتفاقی که افتاد،
‫جلوی همه راجع بهش صحبت نکنیم.
‫بعد از اظهاریه نهاییم،
‫هیچ کس فکر نمی‌کنه ‫که هیچ‌وقت بین ما چیزی بوده.
‫پس باید انتظار اشد مجازات رو داشته باشم؟
‫کار دیگه‌ای نمی‌تونم بکنم.
‫نمی‌تونی یا نمی‌کنی؟
‫موفق باشی دکتر.
‫شما هم همین‌طور دادستان.
‫- داشتم محاکمه رو دنبال می‌کرده‌ام. ‫- ببخشید.
‫برام بسیار جالبه. یعنی...
‫سلام.
‫باید یه صندلی برای جکاپو نگه داریم.
‫اوه نه. عمو بهم گفت
‫که باید راجع به یه موضوع خیلی حساس
‫با یه آدم مهم صحبت کنه ‫و شما متوجه این موضوع میشین.
‫آره.
‫برای قاضی پرافتخار همه برخیزید.
‫- متوجه شدی؟ ‫- آره.
‫- من هم می‌تونم متوجه بشم؟ ‫- نه.
‫دادستان عمومی برای ‫اظهاریه نهاییش آماده شده؟
‫بله عالی‌جناب.
‫می‌تونید شروع کنین.
‫دادستان عمومی، برای خوندن ‫به عینک نیاز دارین؟
‫اعضای هیئت منصفه.
‫عالی‌جناب.
‫کلی حرف پشت این محاکمه بوده.
‫که اغلب هم حرف‌های بسیار نامناسبی بوده.
‫حتی چندتا «فمنیست» دیدم که...
‫اگه اشتباه میگم تصحیح کنین ‫اما فکر کنم به خودشون «فمنیسیت» میگن،
‫که این مسئله رو برای خودشون شخصی کردن.
‫انگار داشتن از ایالت درخواست می‌کردن
‫که بهشون این حق رو بده ‫که وقتی زندگی با همسرشون
‫دیگه براشون فایده نداشت، ‫بتونن از شرش خلاص بشن.
‫آقایون، حقیقت یه چیزه ‫و اون چیز ساده‌ست.
‫کاپیتان گویدو فونتانا قربانیه.
‫خانم گرازیا اول بهش خیانت کرد،
‫بعد رهاش کرد
‫و در نهایت وقتی فقط سعی داشت
‫که اون رو به عقل و منطق ‫برگردونه، به طور ظالمانه‌ای کشتتش.
‫- واقعاً عاشقش...؟ ‫- هیس، هیس، هیس.
‫برای همه مشخصه که خانم فونتانا،
‫بعد از ده سال زندگی راحت ‫و با آرامش تو خونه همسرش،
‫یه معشوقه پیدا کرد
‫و تصمیم گرفت که زندگی متاهلی رو ترک کنه.
‫حالا،
‫بابت تمام این دلیل‌هایی ‫که در طول محاکمه اثبات شدن،
‫دفتر دادستانی سلطنتی ‫درخواست می‌کنه که به این زن،
‫زنی که جرعت کرد دست پر محبت ‫مردی که بهش غذا می‌داد رو گاز بگیره...
‫...مجازات اعدام بدین.
‫متوجه نشدم که امروز ‫چرا به دادگاه نرفتی.
‫مگه قرار نبود مهم‌ترین ‫جلسه محاکمه باشه؟
‫آره اما باید یه چیزی بهت ‫بگم که خیلی مهم‌تره.
‫وقتی توی اون زیرزمین تنگ ‫و تاریک... آماده بودم بمیرم،
‫متوجه شدم که... تنها چیزی ‫که برام اهمیت داره تویی.
‫با گفتن این...
‫بیا ازدواج کنیم.
‫بیا، بگیرش. بیا.
‫عشقم.
‫جدی؟
‫اما اول من باید بهت یه چیزی بگم.
‫خبر فوق‌العاده‌ایه.
‫من یه بچه کوچولو تو شکممه.
‫این معرکه‌ست!
‫تو می‌دونستی.
‫نه، نمی‌دونستم.
‫- حس کردم یه خبری هست. ‫- همه‌چی معلوم شد.
‫چی؟
‫چون حامله‌م می‌خوای باهام ازدواج کنی.
‫نه، می‌خوام باهات ازدواج کنم چون ‫می‌خوام باهات یه خانواده تشکیل بدم کانسلو.
‫جکاپو، حقیقت رو بهم بگو.
‫لیدیا رو دوست داری؟ آره یا نه؟
‫دوست داشتن، عه... ‫معناهای زیادی داره.
‫- دوستش داری، آره یا نه؟ آره یا نه؟! ‫- دوستش دارم.
‫باشه؟ دوست دارم. باشه؟
‫اما فکر کنم می‌تونم فراموشش کنم.
‫جکاپو، تو درک می‌کنی که من نمی‌تونم ‫انتخاب دوم کسی باشم، مگه نه؟
‫تو واقعاً پست‌فطرتی.
‫اگه من رو دوست می‌داشتی، ‫خیلی خوشحالم می‌کرد.
‫خیلی خوشحال.
‫به نظر میرسه که قسمت نیست ‫من با خوشحالی عاشق باشم.
‫اما می‌تونی یاد بگیری.
‫و من می‌خوام تلاشم رو بکنم،
‫به تنهایی.
آ و ا ‌مـ ـو و ی
‫تو هم باید همین کار رو بکنی جکاپو.
‫زندگی کوتاهه.
‫و فقط یه بار زندگی می‌کنی.
‫خداحافظ خوشتیپ من.
‫عالی‌جناب،
‫قاضی‌های سرشناس هیئت منصفه،
‫این حقیقته.
‫گرازیا فونتانا همسرش،
‫کاپیتان گویدو فونتانا رو کشت.
‫اعتراف کرده. در این شکی نیست.
‫اما در این لحظه از همیشه مهم‌تره
‫که انگیزه پشت قتل این زن رو مشخص کنیم.
‫چاره دیگه‌ای نداشت.
‫اگه بهش چاقو نمی‌زد، ‫الان اون این‌جا توی سلول نشسته بود.
‫برای اثبات این تئوری،
‫شهادت‌هایی وجود داره ‫که با هر گونه تلاش برای بی‌اعتبار کردن
‫کسی که شرایط زندگی رو ‫براشون فراهم می‌کرد مخالفت می‌کنه،
‫و حقیقتی محکمه
‫که نمیشه از اون‌ها به عنوان ‫شواهد در این محاکمه استفاده کرد.
‫اما توی روزنامه‌ها بوده
‫و نمیشه نادیده‌ گرفتشون.
‫وکیل مدافع، حتی سعی نکنین ‫که این‌جا به داستان‌های خبری اشاره کنین.
‫اگه منظورتون امیرا احمده، اصلاً ‫قصد نداشتم بهش اشاره کنم.
‫وکیل مدافع، همین حالا تمومش کنین!
‫ببخشید عالی‌جناب.
‫هیئت منصفه به خوبی می‌دونه ‫که دارم راجع به چی صحبت می‌کنم.
‫با اجازه شما، من الان ‫به طور مستقیم بهشون میگم.
‫برای محکوم یا تبرئه کردن مدافع،
‫یک به یک فرا خوانده میشید...
‫...تا رای‌ـی برای کل جامعه مدنی صادر کنین.
‫حامعه‌ای که نه تنها از زن‌ها ‫تبعیت، فرمان‌برداری،
‫و کناره‌گیری می‌خواد...
‫...بلکه ازشون می‌خواد ‫که مثل گوسفندهایی برای قربانی باشن.
‫آقایون هیئت منصفه، ‫حقیقت رو بهم بگین.
‫چه اتفاقی باید برای ‫خانم گرازیا فونتانا میوفتاد
‫تا شما باور کنین که ایشون قربانی‌ـن؟
‫باید می‌مرد.
‫فقط تو اون شرایط یکم ‫براش دل می‌سوزوندین.
‫در حالی که همسرش در بیشترین حالت
‫به شش سال حبس محکوم می‌شد
‫چون اجازه داره که از شرفش دفاع کنه.
‫اما حالا،
‫فکر کنین توی قرن بعدی هستین.
‫برای دخترهاتون چی می‌خواین؟
‫شخصاً تردیدی ندارم.
‫من آرزو دارم بتونن آزاد از ترس،
‫تحت حفاظت قانون
‫و کاملاً آگاه از وقار ‫و جایگاهشون زندگی کنن.
‫و آرزو دارم هیچ مردی ‫حس نکنه اجازه داره
‫همون‌‌‌طور که کمی پیش گفته شد،
‫«اون‌ها رو سر عقلشون بیاره»
‫یا بهشون صدمه بزنه، بزنتشون یا بکشتشون
‫تا فقط جلوی رفتنشون رو بگیرن.
‫آقایون هیئت منصفه، ‫امروز با حکم شما،
‫اولین خشت این آینده بنا خواهد شد.
‫نه تنها زندگی خانم گرازیا فونتانا
‫و دخترشون میلا در دستان شماست.
‫زندگی تمام زنان آینده هم ‫در دستان شماست.
‫آره.
‫ساکت!
‫- غیرقابل قبوله! ‫- به این میگن عدالت؟
‫نظم رو رعایت کنین!
‫سکوت را در دادگاه رعایت کنید!
‫ساکت، همین حالا!
‫با شنیدن اظهارات نهایی، ‫دادگاه دستور میده که هیئت منصفه
‫به اتاقشون برگردن تا در مورد ‫رای نهایی مشورت کنن.
‫این چه قدر طول می‌کشه؟
‫درواقع هر چه قدر بیشتر ‫طول بکشه، برای ما بهتره.
‫حقیقت رو بهم بگو لیدیا.
‫امیدی داری؟
‫همیشه امیدی هست گرازیا.
‫قوی بمون.
‫برای میلا قوی بمون.
‫و برای من.
‫آماده‌ای؟
‫متاسفانه نمی‌تونم باهات بیام. ‫متاسفم ویرجینیا.
‫داری چی میگی؟
‫روز و شب کار کردم ‫تا قبل از رای تو فرار کنیم.
‫می‌دونم اما نمی‌تونم برم.
‫این کار من براشون مثل ‫تایید گناهکاریم می‌مونه.
‫اما قاضی بهت میگه که گناهکاری.
‫این سیستم به تو ‫یا اون دوست وکیلت اهمیتی نمیده.
‫این رو به لیدیا مدیونم.
‫و به خودم هم مدیونم.
‫آرزوم اینه که یه روزی، زن‌ها ‫بتونن آزاد از ترس زندگی کنن.
‫وکیل‌ها با این حرف‌های بی ارزش ‫پول در میارن.
‫احتمالاً.
‫گوش کن ویرجینیا.
‫اگه تنها فرار کنی، شانس بهتری ‫توی موفق شدن داری.
‫اگه بیان تا تو رو به دادگاه ببرن ‫و من رو توی سلول پیدا نکنن،
‫برای جفتمون بد میشه.
‫تو همدست من میشی
‫و من رو هم پنج دقیقه‌ای می‌گیرن.
‫تو این شرایط دیگه فقط ‫منتظر می‌مونم تو به جهنم بری.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫هیئت منصفه هنوز دارن مشورت می‌کنن؟
‫وقتی به یه رای برسن، ‫با تلفن‌مون تماس می‌گیرن.
‫خوبه.
‫با کانسلو به یه توافقی رسیدم.
‫اوه.
‫من فرصت این رو دارم ‫که تو زندگی پسرم نقش داشته باشم
‫و رفاه و سلامتش رو فراهم کنم.
‫با امید این که...
‫...اون فرد بالغی مسئولیت‌پذیرتر ‫از پدرش بشه.
‫خب، به نظر من که شانس بالایی داره.
‫اما دیگه علاقه نداره ‫با من صحبت کنه.
‫متاسفم.
‫خب، این اتفاق باید میوفتاد.
‫به این که میشه با خوشحالی ‫عاشق بود باور داری؟
‫با خوشحالی عاشق بود؟ ‫از چه لحاظ؟
‫این که بدون در نظر گرفتن شرایط... ‫وقتی یکی رو دوست داری خوشحال باشی. [آوا‌مــووی]
‫نه.
‫به نظر با هم هم‌نظریم.
‫نظر کانسلو این نیست.
‫می‌دونی، برای این که باهام ازدواج کنه،
‫خواسته‌ش این بود که مثل خودش ‫دوستش داشته باشم.
‫- این دیوونگیه. ‫- قطعاً.
‫در واقع سعی کردم بهش بگم: ‫«کانسلو، کار پسندیده‌ای نیست
‫که با یکی به خاطر عشق ازدواج کنی.»
‫- و اون؟ ‫- اون...
‫اون رو که می‌شناسی. یه دنده‌ست.
‫- زودجوشی اسپانیایی‌هاست دیگه. ‫- حرفت چیه جکاپو؟
‫دارم میگم دوستت دارم،
‫لیدیا پوئت.
‫و به همین خاطر، به احتمال زیاد
‫محکوم به عمری بدون خوشحالی هستیم.
‫اما اگه معلوم باشه که احساساتت
‫نسبت به دادستان فورنئو ‫از صمیم قلب نبوده، اون وقت...
‫شاید بتونیم بقیه عمرمون رو ‫تو ناخوشحالی عمیق،
‫عاشق باشیم.
‫اگه نه چی؟
‫اگه نه من تمام این احساسات رو پاک می‌کنم،
‫و در تنهایی کامل پژمرده میشم.
‫می‌خوام واضح باشم که ‫نمی‌خوام فشاری روت وارد کنم.
‫پس...
‫ازم می‌خوای که برای ادامه زندگیمون ‫به شدت درمونده و بدون خوشحالی باشم؟
‫آره.
‫اما من و تو با همدیگه.
‫خوبه.
‫بله؟
‫آماده‌ام.
‫گرازیا رو آزاد کنین! ‫گرازیا رو آزاد کنین!
‫- گرازیا رو آزاد کنین! گرازیا رو آزاد کنین! ‫- ساکت! نظم رو به دادگاه برگردونین!
‫با بررسی مدارک و کلیت پرونده،
‫هیئت منصفه به رای‌ـی متفق‌القول رسیدن.
‫مدافع، گرازیا فونتانا،
‫متهم به قتل درجه یک
‫با شرایط وخیم قبلی،
‫قتل کاپیتان بازنشسته، گویدو فونتانا،
‫بی‌گناه از تمام اتهامات...
‫...اعلام می‌گردد.
‫ساکت!
‫بذارین قرائت رای رو تموم کنم!
‫«بنابراین...»
‫«بنابراین، این دادگاه دستور می‌دهد
‫مدافع فوراً آزاد شود.»
‫پست‌فطرت! همه‌تون به شدت شنیع‌ـین!
‫- مامانی! ‫- عزیزم... عزیزم.
‫موفق شدیم! موفق شدیم!
‫همه‌ش به لطف توـه.
‫ممنون.
‫- ممنون انریکو. ازت خیلی ممنونم. ‫- موفق شدیم.
‫ممنونم.
‫با نبود هیچ مسئله دیگری برای بحث،
‫اتمام جلسه محاکمه رو اعلام می‌کنم.
‫[گرازیا رو آزاد کنین] ‫[ما عدالت می‌خوایم]
‫آره!
‫- خوشحالی؟ ‫- آره.
‫امروز، بیستم نوامبر 1920،
‫روزیه که در تاریخ ثبت میشه.
‫کانون وکلای تورین
‫که من افتخار ریاستش رو دارم،
‫از قبولی ثبت حرفه‌ای
‫وکیل مدافع لیدیا پوئت استقبال می‌کنه.
‫در نهم آگوست 1883، ‫لیدیا پوئت تبدیل به اولین زن ایتالیایی شد
‫که برای تحصیل در حقوق قبول شد.
‫اما در 11 نوامبر همان سال،
‫دادگاه استیناف قبولیش در ثبت رو باطل کرد.
‫از آنجا لیدیا نتوانست ‫در این رشته تحصیل کند
‫اما به مدت 35 سال ‫با برادرش انریکو همکاری
‫و اکثراً برای حقوق بچه‌ها، ‫گروه‌های محروم و زنان کار کرد.
‫در سال 1920 بود که قانون تغییر کرد ‫و لیدیا در سن 65 سالگی،
‫بالاخره به کانون وکلا پیوست
‫و تبدیل به اولین زن ‫در ایتالیا شد که وکیل شده.
‫این داستان به کسایی تقدیم میشه که می‌تونن
‫چیزی که وجود نداره رو تصور کنن
‫و شجاعتش رو به دست بیارن ‫که اون رو به واقعیت تبدیل کنن.
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]