‫یادداشت شخصی دکتر.
‫تاریخ ستاره‌ای ۸۶۹۳۷۲.۱.
‫"آسمون کم‌کم داره یه رگه‌های نوری
‫از سمت شرق نشون می‌ده."
‫تا حالا چند تا طلوع خورشید دیدم؟
‫تنها، در حالی که بیشتر خدمه ‫تازه دارن بیدار می‌شن،
‫با یه دیدگاه تازه
‫که نتیجه‌ی یه خواب راحت شبونه‌ست.
‫می‌خوام بگم همش توهمه.
‫من تمام مدت اینجا بودم، ‫و هیچ‌چیزی تغییر نکرده.
‫ولی زمان، هیولای اوناست.
‫زمان، هیولای منه.
‫ما رو به شکل‌های متفاوتی گاز می‌گیره.
‫دانشجو تاریما سادال ‫امروز داره پیش ما برمی‌گرده
‫بعد از اینکه از کماش ‫بهبود کامل پیدا کرده.
‫بتازوییدها بهش یه مهارکننده‌ی عصبی ‫تکامل‌یافته‌ی جدید دادن
‫که بهش اجازه می‌ده ‫توانایی‌هاشو کنترل کنه
‫بدون اینکه خطر آسیب زدن به خودش رو داشته باشه.
‫تصمیم گرفته شده ‫که اونو منتقل کنن
‫به آکادمی استارفلیت برای ‫باقی‌مونده‌ی تحصیلاتش.
‫در حالی که بدنش خوب شده،
‫ذهن و روحش ‫احتمالاً زمان بیشتری نیاز داره.
‫دانشجو سادال، خوش اومدی.
‫دکتر و من می‌خواستیم ‫موقع ورودت اینجا باشیم.
‫بله، صدراعظم. ‫فکر کنم به خاطر همین شما...
‫معلومه که به خاطر همین اینجاییم.
‫مطمئنم اینکه ‫شورای استارفلیت،
‫صدراعظم کلرک و شخص خودم
‫تصمیم گرفتیم ‫شما رو منتقل کنیم
‫از کالج جنگ ‫به آکادمی استارفلیت
‫باید چالش‌برانگیز باشه.
‫دانشجو سادال،
‫توانایی‌های همدلی فوق‌العاده‌ای ‫که نشون دادی
‫روی میازاکی، جون خیلی‌ها رو نجات داد،
‫با هزینه‌ی شخصی گزاف.
‫با این حال، شبکه‌ی ‫نورون‌های آینه‌ای شما
‫از یه حادثه‌ی مشابه دیگه جون سالم به در نمی‌بره.
‫شما توی یه تعادل پیچیده ‫زندگی می‌کنید.
‫قربان.
‫تعهد به یه تخصص ‫در علوم یا تحقیقات
‫برای امنیت شما حیاتیه.
‫این توی کالج جنگ ‫امکان‌پذیر نبود.
‫م-من این تصمیم رو ‫درک می‌کنم، قربان.
‫ما مشاوره و حمایت ارائه می‌دیم.
‫هر چی نیاز داشتی بهمون بگو.
‫چیه؟
‫می‌خوای کاری بکنی؟
‫آره، همین فکر رو می‌کردم.
‫پسر، اینجا اوضاع ‫خیلی داره بیخ پیدا می‌کنه.
‫بچه‌ها، من دارم یه جهش غیرعادی ‫توی پیروکسین می‌گیرم...
‫نه بابا، ما توی ‫یه میدان سیارکی هستیم، اوکام!
‫وحشت کردن باعث نابودیمون می‌شه.
‫دانشجوها توی کنار اومدن با هم ‫مشکل دارن.
‫تأثیرات موندگار میازاکی ‫هنوز باهامونه.
‫باید مسیرمون رو عوض کنیم.
‫باید سپرهامون رو فعال کنیم.
‫اینجا کی دستور می‌ده؟
‫شما قراره ‫با هم کار کنید.
‫تماس ناشناس داره میاد.
‫آره، شوخی نکن.
‫- همه‌مون قراره بمیریم! ‫- یه ستاره‌ی دنباله‌داره.
‫می‌خواید چیکار کنم؟
‫- پیشران‌های عقب. ‫- پیشران‌های جلو.
‫کدومش بالاخره؟
‫هیچ‌کدوم! جدی داری ‫این رو می‌پرسی؟
‫آسیب فاجعه‌بار.
‫تمام خدمه از دست رفتن. ‫شبیه‌سازی کامل شد.
‫تبریک می‌گم.
‫یه شکست جانانه ‫توی کار تیمی بود.
‫همه، گورتون رو از روی پل فرماندهی ‫گم کنید بیرون، همین الان. ممنون.
‫مشاوره‌ی تروما
‫انگار کافی نیست.
‫بچه‌هامون کمک بیشتری لازم دارن.
‫ما به یه سری ‫نیروی کمکی جدی نیاز داریم.
‫فکر نمی‌کنی باید...
‫فکر می‌کنم، باید انجام بدیم،
‫و من همین الان دارم ‫یه چیز عجیب رو امتحان می‌کنم.
‫کمربندها رو ببندید، اون هر لحظه ‫ممکنه برسه.
‫هی. چرا ما اینجاییم؟
‫معلوم نیست. پد من مسیرم رو تغییر داد به اینجا.
‫مال منم همین‌طور.
‫- حالت خوبه؟ ‫- من خوبم.
‫راستش، داشتم امروز صبح وسایلمون رو جابجا می‌کردم،
‫و مسواکت رو انداختم ‫توی توالت.
‫- چی؟ چندش. ‫- ببخشید.
‫چرا داشتی وسایلمون رو جابجا می‌کردی؟
‫خب، چون تاریما ‫قراره هم‌اتاقی‌مون بشه.
‫توی لیست دیدم، پس...
‫صبر کن. اینجا؟
‫تاریما داره میاد اینجا؟
‫اوه، همه‌تون هنوز خوابید.
‫پاشید، پاشید، ‫وقت قهوه و کلوچه‌ست.
‫حواسا جمع، دانشجوها.
‫من ستوان سیلویا تیلی هستم.
‫من به صورت چرخشی توی ربع بتا ‫با سال‌سومی‌ها هستم.
‫با این حال، طبق دستور صدراعظم،
‫این کلاس برای شما ‫اجباری شده، پس من زودتر به پستتون خوردم.
‫دانشجو ریمی، ستوان.
‫می‌تونم بپرسم ‫این چه درسیه؟
‫تئاتر.
‫ببخشید، ستوان، ‫تئاتر چه ربطی داره
‫- اصلا به... ‫- هشت تا از هر ده دانشجو
‫این سوال رو می‌پرسن.
‫اون دوتای دیگه کاپیتان می‌شن.
‫- ولی کاپیتان‌ها که... ‫- چی می‌گی اگه بهت بگم
‫که تئاتر یکی از ‫قدرتمندترین ابزارهاست
‫برای تغییرات اجتماعی و سیاسی؟
‫تئاتر سیاست‌مداریه.
‫سیاست‌مداری تئاتره.
‫این از اون چیزاییه که شما خرخونا ‫حسابی براش
‫ذوق‌مرگ می‌شید، پس باهاش کلنجار برید
‫تا وقتی بفهمیدش ‫و زندگیتون رو تغییر بده.
‫لطفاً زندگی منو تغییر بدید، ‫ستوان.
‫مورد علاقه. تکلیف خونه: یه نمایشنامه پیدا کنید.
‫من یکیش رو انتخاب می‌کنم ‫که به درد اهدافمون بخوره.
‫با صدای بلند می‌خونیمش، ‫بحث می‌کنیم، کالبدشکافیش می‌کنیم،
‫و برای اونایی که هنوز درگیرن
‫با گیجی و دلخوری،
‫برام مهم نیست.
‫- این درس رو بیفتید، ترم رو مشروط می‌شید. ‫- چی؟
‫پس هیجان‌زده بشید، جوجه‌های کوچولو.
‫فردا، تئاتر کار می‌کنیم.
‫من تازه از تئاتر موزیکال کلینگان ‫سوییچ کردم
‫به ملودرام‌های قرن بیستم زمین.
‫این فوق‌العاده‌ست.
‫نصفش رو خوندم.
‫کدوم نمایشنامه؟
‫همه‌شون.
‫عاشق نمایشنامه‌هام.
‫- باشه. ‫- اونا هنرن.
‫اونا-اونا وجود نداشتن
‫تا وقتی که از مغز ‫یکی اومدن بیرون.
‫مثل این بالشت می‌مونه.
‫این بالشت تظاهر بیرونی ‫انگیزه‌ی خلاقانه‌ی یه نفره.
‫ای-این بالشت تئاتره.
‫ببخشید.
‫فهمیدم که من خیلی زیادی‌ام.
‫توی یه روز خوب، ‫یه کوچولو زیاده‌روی‌ام.
‫در مواقع نادر...
‫من "سم"ام!
‫"کند در واکنش.
‫"من هنوز حتی بیدار نشدم، و اصلا ‫نمی‌تونم انرژی وسط روز تو رو تحمل کنم
‫قبل از اینکه حتی شورتم رو ‫از لای پام بکشم بیرون."
‫اوه.
‫- داستان واقعیه. ‫- عذرخواهی نکن.
‫راستش، تو اولین ‫نفر اینجایی
‫که مثل یه هیولای تمام‌عیار بهم نگاه نمی‌کنه.
‫آیا... قبل از الان خندیده بودی؟ ‫منظورم اینه، از وقتی...
‫از وقتی اومدی اینجا؟
‫آره، گیج‌کننده‌ست.
‫یه اتفاقی میفته، ‫یه چیزی... بزرگ.
‫و... اون همیشه ‫با توئه،
‫ولی تو فقط ‫مجبوری به زندگی ادامه بدی.
‫و هنوزم ‫دلایلی برای خندیدن پیدا می‌کنی،
‫که مسخره‌ست.
‫این-این حسش مثل...
‫حس هیچی نداره.
‫اوه.
‫ببخشید.
‫نه.
‫سم، م-من متاسفم.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫من خوبم.
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫« پــیــشــتــازان فــضــا: آکــادمــی اســتــارفــلــیــت »
‫ستوان سیلویا تیلی.
‫خب، شایعه حقیقت داره. ‫اون اینجاست.
‫می‌دونی، می‌تونستم حسش کنم ‫توی دندونام.
‫مثلاً، درست تهِ ‫دندونای آسیابم.
‫شروع کردن به درد گرفتن ‫مثل وقتی که خمیر کوکی می‌خوری.
‫عشق ورزیدن اشکالی نداره...
‫واقعاً؟ این خوش‌بینیِ ‫بی‌وقفه‌ی تو کابوسه.
‫ما زنانی هستیم که زمان فراموشمون کرده.
‫خوش‌بینی یعنی من دارم ‫قایقِ لعنتیِ خودمو پارو می‌زنم.
‫- چی می‌خوریم؟ ‫- یه چیزی که درصد الکل داشته باشه.
‫آره.
‫من، من خوندم ‫در مورد میازاکی.
‫اونا چطورن؟
‫درست وسط معرکه.
‫اون ضرب‌المثله چی می‌گه؟
‫"این بار نیست که می‌شکندت، ‫بلکه نحوه‌ی حمل کردنشه"؟
‫اونا هیچ ایده‌ای ندارن ‫که چطوری حملش کنن.
‫هیچی. واسه همینه که صدات کردم.
‫اونا به مشاوره‌ی جدی تروما نیاز دارن
‫بدون اینکه بدونن ‫این مشاوره‌ی تروماست.
‫آره.
‫می‌خوام که جادوت رو ‫روی اونا پیاده کنی.
‫خب، جاه‌طلبی باعث می‌شه بعضیاشون ‫حداقل مشارکت کنن.
‫بقیه، که قابل درکه، ‫معیارشون رو گم کردن.
‫تاریما.
‫تجربه‌شو داشتم.
‫چی باعث شد شماها دووم بیارید؟
‫استارفلیت.
‫این رو یادم می‌مونه.
‫داشتم فکر می‌کردم ‫که کل این تلاش فقط
‫خیلی زیاده، خیلی زوده.
‫هیچ‌کس هیچ‌وقت آماده نیست، کاپیتان.
‫سم رو دیدی؟
‫مورد علاقه.
‫خیلی شاده.
‫سرود شادی؟
‫آره عزیزم.
‫تو هم تا همین چند وقت پیش ‫یکی از اونا بودی.
‫به ساحل امن برسونشون، ستوان.
‫اطاعت، کاپیتان.
‫هی.
‫داری عادت می‌کنی؟
‫ببین، می‌دونم مثل عوضیا به نظر میام،
‫ولی واقعاً نمی‌دونم ‫چی باید بگم.
‫چیزی لازم داری؟
‫چرا نمی‌تونی بهم نگاه کنی؟
‫دقیقاً دنبال چی می‌گردم؟
‫توی اوج داستان،
‫وقتی خاندانِ رقیب ‫خوراکِ جنگجو رو می‌خورن،
‫می‌فهمی که بهشون...
‫بهشون قلب‌ها ‫و بیضه‌های چهارگانهِ
‫پدراشون که قبل از اونا بودن، داده شده.
‫خون تا قوزکِ پا ‫روی صحنه جاری می‌شه،
‫و شادی و سرور ‫سراسر سرزمین رو فرامی‌گیره.
‫باشه.
‫بله، چقدر قدرتمند،
‫و چقدر خوب روایت شد.
‫من که عاشق اپرای کلینگانم.
‫اون، اون اشتیاق،
‫اون دسیسه، اون قتل.
‫چقدر قتل.
‫عافیت باشه.
‫- مریضی؟ ‫- من با جاق-وُد درگیرم.
‫منظورش اینه که سرما خورده ‫و حاضر نیست دوا درمون کنه.
‫- ممکنه واگیردار باشه. ‫- جیدن،
‫تو از این کلاس مرخصی.
‫لطفاً برگرد به اقامتگاهت ‫و قرنطینه شو
‫تا دوره‌ش بگذره.
‫بله، ستوان.
‫برای همه‌تون توی تلاش‌های آینده‌تون ‫آرزوی موفقیت دارم.
‫- خب، نفر بعدی کیه؟ ‫- من، من، من.
‫- سم.
‫بله-بله-بله-بله. ‫سلام، سلام. اسم من سمه.
‫نمایشنامه‌ی من مال زمینِ باستانه.
‫هزار سال قدمت داره.
‫اسمش هست "شهر ما" ‫نوشته‌ی تورنتون وایلدر.
‫- اوه. ‫- موضوع خاصی نداره.
‫شهر کوچیک، لحظات کوچیک، ولی ‫باید دارم غریزه پیدا می‌کنم
‫چون همزمان در مورد ‫یه چیز دیگه‌ست.
‫- یه چیز بزرگتر. ‫- نه.
‫کمدیِ قلب‌ها ‫و بیضه‌های جیدن
‫خیلی جالب‌تر به نظر میاد.
‫این-این فقط مردمه
‫توی این لحظات خیلی کوچیک.
‫امیلی و جورج.
‫اونا بچه‌ان،
‫و نوجوونای عاشقن،
‫و بعد ازدواج می‌کنن.
‫اون می‌میره، و بعد سعی می‌کنه
‫- که برگرده به همون جوری که... ‫- این چه ربطی داره
‫به... نمی‌دونم... ‫روندن یه سفینه فضایی؟
‫خب، به مردم ربط داره،
‫به موجودات ارگانیک.
‫یه چیزی در مورد ‫ماهیتِ اصلی‌شون.
‫یه چیزی که عاشقشم. ‫نمی‌تونم دقیق بیانش کنم،
‫ولی واقعیه.
‫و یه ربطی داره ‫به یه جور نافرمانیِ امیدوارانه.
‫معنی میده؟
‫کاملاً.
‫من اون نمایشنامه رو می‌شناسم. بی‌نظیره.
‫سم، تو نقش امیلی رو می‌خونی؟
‫آره؟
‫- اجازه هست؟ ‫- آ... آ...
‫ممنون.
‫اوکام...
‫- مدیر صحنه. ‫- ایول.
‫کیلب... جورج.
‫جنسیس... ‫مامانِ جورج، خانم گیبز.
‫من مامانتم؟
‫انقدر وحشت‌زده‌ام، ‫که حتی نمی‌دونم چی بگم.
‫یه پله عقب افتادی، میر. خجالت نداره، ‫ولی یه ذره خجالت داره.
‫باشه.
‫این نقل‌قول. ‫"زندگیِ روستا
‫در برابر زندگیِ ستاره‌ها."
‫تاریما، به نظرت ‫معنیش چیه؟
‫خب، ‫این یه نمایشنامه‌ی باستانیه،
‫پس اونا هنوز چرخه‌ی زندگیِ ‫ستاره رو کشف نکرده بودن،
‫ولی زمین در آستانه‌ی ‫یه جنگ بود،
‫و اونا می‌دونستن یه روستا...
‫یه عمری داره
‫و یه روزِ پایانی.
‫بله، ولی پایان‌یافتگی...
‫هست...
‫دکتر.
‫- دانشجو داره میاد. ‫- سم؟
‫رسیدگی فوری لازم است.
‫عقب وایستید، بهش فضا بدید.
‫سم، سم، هی، بیدار شو.
‫دکتر کجاست؟
‫سم!
‫اسکن کامل سیستم در حال انجامه.
‫اون وصله‌ای که مهندسای هولوگرام ‫درست کردن هفته‌هاست که داره خراب می‌شه.
‫چرا الان بار اوله ‫که اومدی پیش من؟
‫لطفاً گلیچ‌ها رو توضیح بده.
‫حسش مثل... ‫سقوط کردن توی خودمه
‫و تماشای یه ماشین که سعی می‌کنه ‫کار کنه بدون اینکه کسی کنترلش کنه.
‫تو ماشین نیستی، سم.
‫نقص فنی شناسایی شد.
‫اسکن کامل سیستم تمام شد.
‫اوضاع چطوره؟
‫پردازنده‌هاش هفته‌هاست ‫که دارن اورلود می‌شن.
‫از زمان میازاکی تا حالا.
‫با وجود مراجعه‌های مکررش ‫به اسپای هولوگرام، همچنان ادامه داره.
‫اورلودها ‫باعث گلیچ‌ها می‌شن.
‫هر گلیچ مدارِ ریستِ ‫اون رو فعال می‌کنه،
‫که اونم اورلود می‌شه، ‫و باعث یه گلیچ دیگه می‌شه.
‫این خودمولده.
‫- یه لوپ. ‫- باشه.
‫خب چطوری بشکنیمش؟
‫چرا اصلاً پردازنده‌های من ‫دارن اورلود می‌شن؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم ‫چطوری درستت کنم، سم.
‫می‌تونیم بریم "کَسک"؟
‫کسک.
‫سازندگان توی کسک هستن.
‫کسک دنیای فوتونیک‌هاست.
‫بخشی از فدراسیون نیست.
‫ما نمی‌تونیم حواسمون بهت باشه،
‫و هیچ راهی برای ‫تضمین اینکه
‫بذارن برگردی وجود نداره.
‫البته اگه بخوای برگردی. ‫می‌خوای؟
‫بسیار خب.
‫فوتونیک یا غیرفوتونیک،
‫اگه اسکورت داشته باشه کارشون سخت‌تر می‌شه، دکتر.
‫اسکورت‌های فدراسیون.
‫ما می‌بریمت، سم. هر دوتامون.
‫من وسیله‌ی انتقال رو آماده می‌کنم.
‫حاضر شید.
‫شاتل پنج ‫اجازه‌ی پرواز دریافت کرد.
‫موفق باشید، صدراعظم.
‫باورم نمی‌شه همین‌طوری گذاشت رفت.
‫آره، حتماً جدیه.
‫حدس می‌زنم نمی‌تونستن ‫هیچ وقتی رو تلف کنن.
‫.تاریما، امیلی رو واسه تو می‌ذارم
‫نمایشنامه به تو رسید و به من یه...
‫به من یه مسواک رسید؟
‫هی، تو می‌تونی امیلی باشی.
‫آره، خب،
‫سم تو رو می‌خواست، پس...
‫...عوضی‌بازی در نیار.
‫آره.
‫تاریما،
‫فکر کنم ‫تو الان امیلی ما می‌شی؟
‫عالیه. باشه.
‫امروز می‌خوام یه کم ‫بپرم جلوتر،
‫پس، پرده‌ی دوم، عروسی ‫امیلی و جورج.
‫ستوان، تمرکز کردن روی هرچی که این هست سخته...
‫آره، ما حتی نمی‌دونیم ‫چه اتفاقی داره واسه سم میفته.
‫- آره. ‫- همین الان.
‫هیچ‌کس هیچی بهمون ‫نمی‌گه، پس...
‫- نمی‌دونم. ‫- سم داره می‌ره به دنیای خودش.
‫غیر از این، ‫گمانه‌زنی نکنید.
‫بیشتر از اینکه کمک کنه آسیب می‌زنه،
‫و شما یه وظیفه‌ای دارید، ‫پس، صفحه‌ی ۷۴.
‫جورج و امیلی می‌رسن ‫به کلیسا برای عروسیشون،
‫هر دو دارن سعی می‌کنن از زیرش در برن.
‫دانشجو اوکام؟
‫"امیلی، در حالی که ‫تور عروسیش رو پوشیده...
‫"اونم عقب می‌کشه،
‫وقتی جماعت رو می‌بینه می‌ترسه."
‫امیلی؟
‫"توی تمام عمرم هیچ‌وقت انقدر احساس تنهایی نکرده بودم.
‫"و جورج اونجا، ‫یه جوری به نظر میاد که...
‫"ازش متنفرم.
‫کاش مرده بودم."
‫واو، باشه. ‫"من نمی‌خوام ازدواج کنم."
‫"چرا نمی‌تونم برای یه مدت ‫همین‌طوری که هستم بمونم؟"
‫جدی می‌گم، ستوان،
‫- چرا اون...؟ ‫- هیچ‌کدوممون نمی‌دونیم ‫این صحنه در مورد چیه.
‫هیچ‌کدوممون اهمیت نمی‌دیم.
‫سم اهمیت می‌ده.
‫اون کاپیتانی نباش که تخریب می‌کنه.
‫اون کاپیتانی باش که بالا می‌بره.
‫و فکر می‌کنی ‫معنیش چیه، دانشجو؟
‫یه انتظاری ازشون هست...
‫که ازدواج کنن...
‫و خوشحال باشن...
‫ولی اونا خیلی طولش می‌دن ‫قبل از اینکه بگن...
‫چی می‌خوان.
‫کی رو واقعاً می‌خوان.
‫به‌طرز عجیبی واقعی بود.
‫فکر کنم یه چیزای ‫بیشتری اونجا هست.
‫کسی نظری نداره؟
‫میر؟
‫نمی‌دونم، شاید اون ‫چیزی رو که قراره بخواد، نمی‌خواد.
‫چیزایی که به نظر میاد بقیه می‌خوان.
‫خوبه. تاریما.
‫امیلی می‌گه ‫از جورج متنفره. چرا؟
‫اون تا چند ثانیه قبل از این لحظه عاشقش بود،
‫پس الان هیچ‌وقت انقدر احساس ‫تنهایی نکرده؟
‫ببخشید، نمی‌شه یکی ‫فقط نخواد این کار رو بکنه؟
‫این چیه؟
‫این، همه-همه‌ی اینا.
‫و تبدیل نشه به یه ‫بحران روانی حماسی؟
‫باور داری امیلی ‫انقدر ساده‌ست؟
‫نه، ولی شاید ‫فقط یه لحظه‌ست
‫و-و اون سعی نمی‌کنه...
‫...خودش رو تیکه پاره کنه تا دنبال ‫یه ترومای کصشر بگرده.
‫دانشجو، داری پاتو از گلیمت درازتر می‌کنی.
‫ببخشید، ستوان.
‫باشه. باشه، برگردیم ‫به نمایشنامه؟
‫مدیر صحنه، ‫تنها شخصیتی که وجود داره
‫هم داخل و هم خارج ‫از نمایشنامه.
‫نظرمون چیه؟
‫دانشجو اوکام؟
‫در مورد دنیات بیشتر بهمون بگو، سم.
‫می‌دونم کَسک توی یه پیکربندیِ
‫منحصربه‌فرد از فضا-زمان قرار داره.
‫بله، با یه گرادیانِ ‫گرانشی شدید،
‫پس زمان اونجا سریع‌تر می‌گذره.
‫هر سه روز روی زمین ‫برابر با پنج سال توی کسک‌ه.
‫وویجر با یه سیاره‌ی ‫مشابه برخورد کرد،
‫فقط با یه هسته‌ی ‫تاکیونی... گوتانا.
‫من اونجا یه عمر کامل رو ‫تجربه کردم
‫توی مدتی که برای سفینه ۱۸ دقیقه بود.
‫سازندگان به کسک نقل‌مکان کردن
‫وقتی ارگانیک‌هایی ‫که اون‌ها رو ساخته بودن منقرض شدن.
‫بعدش ارتباطشون رو ‫با کل جهان قطع کردن.
‫فکر می‌کردن امن‌تره.
‫اونا تو رو ساختن.
‫فرستاده‌شون.
‫اینجا برای خدمت.
‫بار سنگینیه، بچه.
‫دنیای تو چطوری درک می‌کنه
‫یه هولوگرام باستانی رو که تمام وجودش رو
‫توی سفینه‌های استارفلیت گذرونده؟
‫بهت که گفتم،
‫به عنوان یه مربی ایده‌آل.
‫حتی... حتی اگه ‫بهترین نبوده باشی،
‫- بیا صادق باشیم حالا... ‫- این هیچ‌وقت هدف من نبود.
‫من دارم سعی می‌کنم با دید ‫تشخیصی به این قضیه نگاه کنم.
‫من وقت برای ‫هیچ مزخرف دیگه‌ای ندارم.
‫این مزخرف نیست. این زندگی منه.
‫و-و-و من نیاز دارم ‫که چرت و پرت بگم
‫چون اگه دارم حرف می‌زنم، ‫یعنی از بین نرفتم
‫بدون اینکه اصلاً زندگی کرده باشم.
‫می‌دونی، می‌دونی، ‫می‌دونی من چی می‌خوام؟
‫من می‌خوام با باسن بخورم زمین
‫و-و از خجالت بمیرم
‫و بعد بهترین دوستم ‫باعث بشه حالم بهتر بشه.
‫من می‌خوام، من می‌خوام ‫ش-شیش بار نظرم رو عوض کنم
‫قبل از سفارش دادن، ‫و حتی غذا هم نخورم.
‫م-م-من می‌خوام یه یاغی باشم،
‫مثل کیلب، ‫مثل-مثل صدراعظم.
‫من می‌خوام عاشق بشم.
‫تا حالا عاشق شدی؟
‫می‌-می‌تونی جواب بدی؟
‫سم.
‫- بهم نگو این مزخرفه. ‫- سم،
‫باید آروم باشی.
‫- باید استراحت کنی. ‫- حله.
‫حله. من خوبم. حله.
‫من خوبم.
‫سریِ هم‌هواییِ نظامی.
‫حالت خواب.
‫پیام ورودی
‫از تاریما سادال.
‫پیامت رو گرفتم.
‫ظاهراً که این‌طوره.
‫نمی‌خوای چیزی بگی؟
‫من ذهن‌خوان نیستم.
‫من فقط...
‫...نمی‌خوام ‫چیز اشتباهی بگم.
‫من هستم ولی.
‫یه ذهن‌خوان.
‫قبلاً شوخی‌ها رو می‌گرفتی.
‫من یه کم حواسم پرتِ ‫اون راه رفتن کابوی‌طور قدیمی‌ت شده.
‫قراره با این چیز جدیدت ‫مشروب بخوری؟
‫اشک‌های کرساری.
‫سفیر اینو داد به ‫بابام. حالا مال منه.
‫اینا رو توی بشکه‌هایی که از ‫چوب بومی ساخته شده کهنه می‌کنن و پرتاب می‌کنن
‫توی مدار و اونجا شناور می‌مونن ‫برای مثلاً یه قرن.
‫می‌دونستی چوب ‫می‌تونه توی فضا دووم بیاره؟
‫یه شاتش بهت یه حالِ خوش می‌ده. ‫دو تا مست و پاتیلت می‌کنه.
‫سه تا می‌فرستت بهداری،
‫ولی پایان خوش.
‫چون من اینو دارم.
‫مهارکننده‌ی عصبیِ ‫غیرتهاجمیِِ نویِ نوم.
‫پس نمی‌تونم به کسی آسیب بزنم.
‫به سلامتیِ مهارکننده‌م.
‫من...
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫آره، پیامت رو گرفتم.
‫حدس می‌زنم یه کم طول کشید ‫تا بفرستیش.
‫ببین، می‌دونم چه حسی داره ‫که اینجا باشی و نخوای باشی.
‫ولی به مرور زمان یه جورایی ‫تسلیمش می‌شی، و این...
‫و بعدش شبیه...
‫شبیه رهاییِ گرمِ ‫هیپوترمیه. آره.
‫آره، دقیقاً.
‫این مثل یه انسدادِ ‫مکانیسم‌های سمیت تحریکی
‫و جریان خون مغزیه.
‫باهاش می‌جنگی تا وقتی ‫چیزی که از مغزت باقی مونده
‫رگ‌های خونیش رو گشاد می‌کنه، ‫و بعد، تا به خودت میای،
‫تختت جوری ‫گرم و محکم درست شده،
‫که می‌تونه توی ‫خلأ فضا دووم بیاره.
‫یه کم متفاوته ‫وقتی همه بهت نگاه می‌کنن
‫انگار که یه نارنجکی.
‫دستت رو بذار رو دهنم.
‫چی؟
‫دستت رو بذار رو دهنم.
‫می‌خوام بگم "سمیت تحریکی".
‫سمیت تحریکی.
‫- واقعاً قلقلک می‌ده. ‫- سمیت تحریکی.
‫سمیت تحریکی.
‫باشه. بس کن.
‫بس کن. وایسا، وایسا، وایسا، ‫وایسا، وایسا، وایسا. ‫- چی؟
‫تو مستی. تو مستی.
‫از دختری که مغزش داره ذوب می‌شه ترسیدی؟
‫بیا بس کنیم.
‫تاریما.
‫ولی تو داشتی دنبالم می‌افتادی که.
‫پس اون قضیه‌ش چیه؟
‫یه جورایی جذبِ اون ‫نسخه‌ی هیولایی شدی؟ انگار مثلاً،
‫«می‌خوام تا جایی که می‌شه ‫به اون سیاهی نزدیک شم،
‫«لمسش کنم،
‫بدونم که بهش دست زدم، ‫و بعد در برم»
‫چون اون سیاهی واقعیه
‫و یه هیولا در واقع ‫خیلی فازِت نیست.
‫این تو نیستی.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫چرا نمی‌ری جنسیس رو پیدا کنی،
‫حالا که شدی یه ‫پسربچه‌ی خوبِ آکادمی؟
‫رنجوندنِ من باعث نمی‌شه ‫حالت هیچ تغییری بکنه.
‫غلطه.
‫حالم خیلی هم عالیه.
‫«نظری دارید آقای وب؟»
‫«اگه از من بپرسید، شهر خیلی معمولی‌‌ای هست.»
‫«یه کم باادب‌تر از بقیه.»
‫هی. هی.
‫- آروم، آروم. گرفتمت. ‫- ببخشید.
‫- نه. من اینجام، حواسم هست. ‫- نه. نه.
‫معذرت می‌خوام. من...
‫من... باهات چپ افتادم.
‫تو دقیقاً شبیه یه دختری هستی ‫که باهاش بزرگ شدم.
‫اون خیلی میهن‌پرست بود.
‫اون عادت داشت این سرود باستانی
‫بتازوید رو هر سال توی نمایش استعدادها بخونه،
‫و یه جورایی شبیه... ‫یه جورایی، مثلاً،
‫یه ضربِ خاصی داشت. ‫این‌طوری بود که...
‫باشه، باشه. مراقب باش، مراقب باش.
‫یه شب توی این مهمونی...
‫...توی یه سرسره لوله‌ای گیر کرد.
‫و دیگه هیچ‌وقت ‫اون آدم سابق نشد.
‫باشه، باشه.
‫واو.
‫یالا. خیلی نزدیکی.
‫آره.
‫کاش می‌تونستم برگردم ‫به تاریمایِ دانشکده‌ی جنگ.
‫قبل از اینکه همه چی...
‫قبل از اینکه همه چی به گه کشیده بشه.
‫اون موقع می‌تونستم انتخاب کنم، ‫می‌دونی؟
‫اون موقع خیلی چیزا بودم.
‫انگار یه عمر ازش گذشته.
‫الان فقط...
‫...اینم، حدس می‌زنم.
‫نه.
‫تو فقط توی مسیری هستی ‫که برسی به «توی» بعدی.
‫شاید همه‌مون هستیم.
‫تو خیلی مهربونی.
‫تعجبی نداره که کیلب ازت خوشش میاد.
‫ما فقط دوستیم.
‫آره.
‫گمونم...
‫از توی پناهگاه، هیچ‌وقت ندیدم ‫چه جور دوستایی.
‫تو مثل یه پناهگاه وسط طوفانی.
‫می‌دونی؟ من نمی‌تونم اون باشم.
‫واسه هیچ‌کس.
‫این بالشه خیلی زشته.
‫آره.
‫در حال پخش توسکا، ‫"و ستاره‌ها می‌درخشیدن."
‫داشتم اون نمایشنامه‌ای که اون انتخاب کرد رو می‌خوندم.
‫هنوز کاملاً درکش نمی‌کنم،
‫ولی شخصیتِ ‫مدیر صحنه برام جالبه.
‫اون خارج از زمان وجود داره.
‫خارج از داستان، همین‌طور که رد می‌شه.
‫مثل ما.
‫مثل اون.
‫فکر می‌کنی به همین خاطر ‫انتخابش کرد؟
‫شاید.
‫جالبه که نمایشنامه ‫توی تاریکی شروع و تموم می‌شه.
‫نویسنده ‫مشخصاً دستور داده
‫نورِ نیمه، بدون دکور یا وسایل صحنه، ‫فقط مینیمالیسمِ بی‌صدا.
‫نبودِ رنگ تا زمانی که
‫یه شخصیت شانس اینو داشته باشه ‫که واقعاً...
‫به عقب نگاه کنه.
‫یه لحظه وقتی داره اتفاق میفته ‫فقط یه لحظه‌ست،
‫ولی وقتی تبدیل به خاطره می‌شه،
‫که داره از شدت محتوا، ‫احساس، نوستالژی،
‫و حسرت می‌ترکه،
‫اون موقع‌ست که رنگ ‫یهو روی صحنه فوران می‌کنه.
‫یه راهیه واسه گفتن اینکه
‫این چیزای پیش‌پاافتاده هستن که...
‫همه چیزن.
‫کَسک.
‫ما کجاییم؟
‫این چیه؟
‫شما دکتر هستید.
‫ما داستان‌های زیادی در مورد شما شنیدیم.
‫موجود فوتونیکی ‫که بین ارگانیک‌ها زندگی کرده
‫برای نُه قرن.
‫ما خاطرات شما رو اسکن کردیم ‫و خونه‌تون رو بازسازی کردیم
‫تا بین ما احساس راحتی کنید.
‫شما سازندگان هستید.
‫ما اجازه‌ی دسترسی به دنیامون رو نمی‌دیم،
‫اما درک می‌کنیم که این‌ها ‫شرایط فوق‌العاده‌ای هستن.
‫سریِ هم‌هواییِ میل،
‫قدم بذار جلو.
‫از اونجایی که ما دیگه به‌طور منظم ‫ارتباط برقرار نمی‌کنیم،
‫از شنیدن خبر نقص فنی شما ‫از طرف استارفلیت متعجب شدیم.
‫به ما اعتماد داری که «ازدحام» کنیم؟
‫«ازدحام» یعنی چی؟
‫اونا سیستمم رو در دست می‌گیرن
‫و تمام داده‌هام رو بررسی می‌کنن.
‫ما باید علت اصلی ‫نقص فنی رو شناسایی کنیم.
‫همون‌طور که دکتر تشخیص داده،
‫مشکل جدی‌تر از ‫یه ساطع‌کننده‌ی معیوبه.
‫دکتر، می‌شه، می‌شه-می‌شه، ‫می‌شه دستم رو بگیرید؟
‫لطفاً؟
‫من آماده‌م.
‫وحشت نکن.
‫اعتماد کن. ما الان خودِ اوییم،
‫و دسترسی پیدا خواهیم کرد ‫به خاطرات شنیداریِ
‫سریِ هم‌هواییِ میل.
‫شبیه اینه که ‫داری توی خودت سقوط می‌کنی.
‫و تماشای ماشینی که سعی داره ‫بدون هیچ کنترلی کار کنه.
‫معلم موسیقیم یه بار ازم پرسید ‫چرا انتخاب کردم
‫که ترمین یاد بگیرم.
‫فکر کنم، ‫چون حسِ خودمو داره.
‫ت-تو اولین دانشجوی ‫هولوگرافیک مایی.
‫اولین از نوعِ ما... ‫به عنوان مربی جدیدم...
‫- نه. ‫- لطفاً.
‫من مربیِ هیچ‌کس نیستم.
‫مربیِ هیچ‌کس. ‫مربیِ هیچ‌کس.
‫داره چه بلایی سرش میاد؟
‫داره می‌میره؟
‫در حال جستجو... در حال جستجو...
‫در حال جستجو...
‫بسیار خب، پرده‌ی سوم.
‫باشه، دیروز داشتیم در مورد ‫جورج و امیلی حرف می‌زدیم.
‫چرا شما بچه‌ها فکر می‌کنید که ‫ایده‌ی ازدواج یهو
‫واسه هر دوشون انقدر دردناکه؟
‫کیلب؟
‫امیلی می‌گه: «چرا نمی‌تونم برای ‫یه مدت همین‌طوری که هستم بمونم؟»
‫چون...
‫...اونا می‌دونن اون آدمی ‫که همین الان هستن...
‫اونا دارن سعی می‌کنن ‫قطار رو نگه دارن.
‫داره خیلی تند حرکت می‌کنه،
‫و اونا آماده نیستن.
‫اون طرفِ خط، همه چی ‫قراره متفاوت باشه.
‫اونا خیلی عصبانی‌ان.
‫آره. عصبانی از چی؟
‫حدس می‌زنم، از اینکه هیچ انتخابی نیست.
‫- نمی‌تونی همون‌طوری که هستی بمونی. ‫- آره.
‫و نمی‌تونی برگردی عقب.
‫تاریما، چیز جالب‌تری ‫اون دور و بر هست؟
‫شماها جدی می‌گید؟
‫- نمی‌بینید داره چیکار می‌کنه؟ ‫- دارم چیکار می‌کنم؟
‫اون داره هی هل میده و هلمون میده ‫تا وقتی که ترومامون رو بالا بیاریم
‫روی زمین، تا بتونه
‫واسه خودش نوشابه باز کنه ‫که کارش رو خوب انجام داده.
‫درسته. ‫من دارم این کار رو واسه تشویق انجام می‌دم.
‫نه، می‌فهمم. ‫تو یه جریانی رو پشت سر گذاشتی،
‫و حالا می‌خوای همه ‫بذارن کار خودت رو بکنی.
‫که دقیقاً چیه؟
‫خب، تا وقتی که ‫داری اونو می‌فهمی،
‫دوستات دارن سعی می‌کنن ‫در مورد یه چیزی حرف بزنن.
‫مشکل اونا نیستن، تویی.
‫و تو حتی اونجا نبودی. ‫نمی‌تونی بدونی.
‫آره، ولی ما بودیم، تی.
‫من از بازی کردنِ این بازیِ ‫«من خوبم» وقتی نیستم، خسته شدم.
‫ما خوب نیستیم.
‫دیوارای این جا ‫دیگه حتی
‫شبیه قبل به نظر نمیان.
‫باشه، عالیه، عالیه، ‫پس بیاید یه نمایشنامه بخونیم
‫در مورد یه دختر که می‌میره
‫تا همه‌مون با مردن آدما ‫کنار بیاییم.
‫اینکه امیلی یه روحه مشکلی نداره ‫چون، چی،
‫یه درسایی در مورد زندگی یاد می‌گیره؟
‫درسش چیه؟
‫- بس کن. ‫- نه. درسش چیه؟
‫من مجبور نیستم ‫هیچی بهت بگم.
‫در واقع، مجبوری.
‫اگه می‌خوای ردم کنی، ردم کن.
‫واقعاً؟ ترجیحت اینه؟
‫انقدر مستأصلی که ‫نمی‌خوای قاطی شی؟
‫تو هیچی در مورد من نمی‌دونی.
‫می‌دونم که واقعاً نمی‌خوای ‫دختر روحه باشی.
‫دختر روحه؟
‫من می‌خواستم برم ‫دانشکده‌ی جنگ.
‫من داشتم...
‫داشتم اونجا دوست پیدا می‌کردم.
‫داشتم یه زندگی جدید می‌ساختم.
‫می‌دونستم اونجا می‌خوام کی باشم.
‫و بعدش برگشتم، ‫و همه چی فقط ناپدید شد.
‫من حتی حق انتخاب نداشتم.
‫آدما حتی بهم ‫توی چشمم نگاه نمی‌کنن
‫وقتی اینجا توی راهرو راه می‌رم.
‫هیچ‌کس نمی‌خواد بهم دست بزنه.
‫فکر می‌کنی من می‌ترسم از اینکه نقش ‫یه روح رو توی یه نمایشنامه‌ی احمقانه بازی کنم؟
‫من همین الانشم دختر روحه هستم.
‫نه، نیستی.
‫نیستی، ‫چون برگشتی.
‫- بس کن. ‫- کل قضیه همینه.
‫اینه، جنگ همینه...
‫که هی به برگشتن ادامه بدی.
‫این چیزیه که سم توی این ‫نمایشنامه خیلی دوست داشت.
‫به همین خاطره که ‫این نقش رو داد به تو.
‫ولی می‌تونی هر دو رو داشته باشی.
‫- مجبوری. ‫- لطفاً...
‫تاریما.
‫من خیلی متأسفم ‫بابت اتفاقی که افتاد.
‫من... خیلی متأسفم.
‫ولی فرقِ بین ‫تو و امیلی اینه که،
‫تو یه روح نیستی.
‫تو فرصتِ برگشتن داری.
‫فکر کنم همه اینجا ‫می‌خوان که برگردی.
‫نمی‌تونم.
‫آسیبش فراتر از تعمیره.
‫راهی برای نجاتش نیست.
‫- چی؟ ‫- این
‫نتیجه‌گیریِ قابل‌قبولی نیست.
‫همین‌طوری ول می‌کنید این بچه بره؟
‫چیزی رو که ساختنش واسه ما ‫دو قرن طول کشید،
‫شما توی ۲۰۹ روز کشتید.
‫دنیای شما این کار رو کرد. نه ما.
‫ما یه فرستاده رو دوباره ‫به کشتارگاه نمی‌فرستیم.
‫ما هرچی لازم بود بدونیم رو فهمیدیم.
‫این قضیه همین الان تموم می‌شه.
‫سریِ هم‌هواییِ میل.
‫خاتمه بده.
‫تاریما.
‫اون، اون نمی‌مونه.
‫می‌دونم نمی‌مونه.
‫پس سم چی؟
‫تا الان باید یه چیزی ‫به ما می‌گفتن.
‫- این حقیقت ‫که نگفتن یعنی... ‫- نه، نکن.
‫اون، امم...
‫اینو قبل از رفتن واسه من گذاشت.
‫چرا؟
‫چون این خودِ سمه.
‫بعضی وقتا از تورنتون وایلدر حرف می‌زنه و بعضی وقتا
‫بهت یه مسواک می‌ده ‫تا بگه «دوستت دارم»،
‫چون برای اون،
‫مسواک‌ها همین‌قدر باحالن.
‫کاش الان اینجا بود.
‫فکر می‌کنی می‌دونست؟
‫که چقدر اوضاع خراب بود؟
‫فکر کنم می‌دونست.
‫می‌دونست.
‫چیزایی که ستوان تیلی ‫داشت می‌گفت،
‫تلاش برای پیدا کردن راهی ‫واسه نگه داشتنِ هر دو...
‫...این کاری بود که سم داشت می‌کرد ‫وقتی نمایشنامه رو انتخاب کرد.
‫و ما آشغال‌تر از اون بودیم ‫که بفهمیم،
‫ولی اون می‌دونست که انجام دادنش، ‫خوندنش، هرچی...
‫...اون نافرمانیِ ‫امیدوارانه‌ش بود.
‫- اون جنگیدنش بود. ‫- اون نگه داشتنِ هر دوش بود.
‫«بدون پرده. بدون دکور.
‫تماشاچی وقتی می‌رسه ‫یه صحنه‌ی خالی رو توی نورِ نیمه می‌بینه...»
‫- اوکام، بی‌خیال، پسر. ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫«مدیر صحنه وارد می‌شه
‫«و شروع می‌کنه به گذاشتن یه میز
‫و سه تا صندلی ‫پایینِ صحنه سمتِ چپ.»
‫«وقتی سالن نمایش ‫توی تاریکیِ مطلقه...»
‫«...اون صحبت می‌کنه.»
‫من یه توضیح بهت بدهکارم
‫واسه اینکه چرا نتونستم ‫دستت رو بگیرم.
‫چرا نتونستم انجام بدم... ‫خیلی کارا رو.
‫من زمانی هولوگرام‌هایی مثل خودمون می‌ساختم.
‫من یه خانواده ساختم.
‫من یه دختر داشتم، بِل.
‫من مردنش رو دیدم ‫وقتی بچه بود.
‫بابایی؟
‫۸۰۰ سال پیش بود.
‫پیشم می‌مونی؟
‫دیروز بود.
‫من همین‌جا می‌مونم.
‫قول می‌دم.
‫از لحظه‌ای که ‫اولین بار اومدی سمتم
‫توی غرفه‌ی باشگاه اپرا
‫با شیرین‌ترین، ‫امیدوارترین لبخند...
‫...من دخترم رو دیدم...
‫...و جوری که ‫عادت داشت لبخند بزنه.
‫من صرفاً نمی‌تونستم ریسکش رو بکنم.
‫حس کردنِ اون گمگشتگی، دوباره.
‫گمشده.
‫متأسفم که نتونستم ‫دستت رو بگیرم.
‫من فقط... فکر می‌کردم ‫می‌تونم دووم بیارم،
‫ولی... حالا اینجاییم.
‫الو؟
‫هنوز اینجایید؟
‫هستیم،
‫و اندوه شما رو می‌شنویم، ‫دکتر.
‫ما از تعمیرِ ‫سریِ هم‌هواییِ میل امتناع نمی‌کنیم.
‫ما صرفاً نمی‌تونیم.
‫چرا؟ شما با یه نسخه‌ی ‫سم شروع کردید.
‫نمی‌تونید برگردید بهش؟
‫مسیرهای عصبیِ اون
‫فراتر از درک ما ‫توسعه پیدا کردن.
‫وقتی ما اونو ساختیم، ‫انتخاب کردیم که برنامه‌نویسیش نکنیم
‫با خاطرات یا تجربیاتِ از پیش موجود.
‫ما یه فوتونیکِ بدونِ تعصب ‫و بهینه می‌خواستیم.
‫ولی...
‫بدونِ تجربیاتِ،
‫خب، بزرگ شدن، اون
‫هیچ زمینه‌ای برای درک ‫احساساتش نداشت، هیچ...
‫ظرفیتی برای تاب‌آوری.
‫به همین خاطره که پردازنده‌هاش ‫اورلود کردن.
‫ضریه‌ای که توی میازاکی خورد ‫باعث مرگش نشد.
‫گسترشِ موجیِ آسیب ‫به سیستمش بعد از اون بود.
‫تروما اون رو غرق کرد.
‫شما برنامه‌نویسیِ پردازش کردنش رو ‫بهش ندادید.
‫پس ما هم در حقش کوتاهی کردیم.
‫تاب‌آوری.
‫ما اینو توی کودکی یاد می‌گیریم.
‫ولی اون هیچ‌وقت کودک نبود.
‫چی می‌شه اگه بتونن ‫سم رو دوباره بسازن...
‫و چیزی رو که نیاز داشت بهش بدن؟
‫یه کودکی؟
‫از نظر تئوری، ولی...
‫از اونجایی که اون‌ها انطباق پیدا کردن
‫با پیوستارِ منحصر‌به‌فردِ ‫فضا-زمانِ اینجا،
‫هیچ نیاز ‫یا تجربه‌ای از کودکی ندارن.
‫پس اون به یه چیز بیشتر نیاز داره.
‫اون به یه نفر نیاز داره.
‫یه والد.
‫نه.
‫تو...
‫داشتی هی اون رو پس می‌زدی ‫و پس می‌زدی.
‫من اون آدم نیستم.
‫خب، داری خیلی سخت می‌جنگی ‫که ثابتش کنی.
‫و من همین الان بهت می‌گم، ‫اگه من بودم؟
‫لطفاً بس کن.
‫تنها چیزی که بهم اجازه می‌ده ‫ابدیتم رو تحمل کنم
‫اینه که مجبور نباشم عاشقِ کسی باشم.
‫منظورت اینه که مجبور نباشی ‫دوباره عاشقِ کسی باشی.
‫حق با توئه.
‫من یه ترسو‌ام.
‫نه بیشتر از من.
‫ولی ما... الان اینجاییم.
‫وقتشه که ‫تعریف کردن داستان رو تموم کنی.
‫بخشی از اون باش.
‫بقیش با من.
‫الو؟
‫بله، دکتر.
‫من والدش می‌شم. اینجا.
‫توی کَسک.
‫بذارید من انجامش بدم.
‫اگه واقعاً می‌خواید تعمیرش کنید.
‫با ساعتِ زمین،
‫۱۷ سال فقط چند روز طول می‌کشه، ‫و وقتی برگردیم،
‫فقط چند هفته ‫از اینجا گذشته.
‫متوجه پیامدهاش هستید، ‫دکتر؟
‫اون آدمِ دیگه‌ای می‌شه.
‫اون دو سری ‫خاطره خواهد داشت:
‫یکی از زندگی اولش... ‫همون ۲۰۹ روزی
‫که توی آکادمی استارفلیت گذروند...
‫و یکی هم از زندگی دومش...
‫همون ۱۷ سالی که اینجا ‫با شما بزرگ شده.
‫اون اراده‌ی قوی‌ای داره.
‫و کلی حامی که راهنماییش کنن.
‫اون هیچ‌وقت بی‌خیال من نشد.
‫منم دوباره بی‌خیالش نمی‌شم.
‫لطفاً.
‫چشم، دکتر.
‫ستاره‌ی صبح همیشه
‫درست یه دقیقه قبل از رفتنش ‫عجیب پرنور می‌شه.
‫مگه نه؟
‫خب، همون‌طور که گفتم، ‫نزدیکای سحره،
‫و یه روز دیگه شروع شده.
‫اون دکتر گیبزه که داره از ‫خیابون اصلی میاد پایین.
‫داره از سرِ یه زایمان برمی‌گرده.
‫گرفتمت.
‫آها، بریم بالا.
‫عزیزم.
‫این باغچه‌ی خانمِ وبه.
‫درست مثل مال خانم گیبز.
‫فقط اینکه ‫کلی گل آفتاب‌گردون بیشتر داره.
‫شهر قشنگیه.
‫می‌دونی چی می‌گم؟
‫ما این‌طوری بودیم...
‫...موقع بزرگ شدن‌مون
‫و موقع ازدواج کردن‌مون.
‫حاضری...؟ ‫یعنی، می‌تونی بشی...؟
‫و توی زندگی کردن‌مون.
‫همه‌مون می‌دونیم چه جوریه.
‫زمان و روزای آفتابی.
‫روزای بارونی.
‫آره. حتی ستاره‌ها هم ناپدید می‌شن.
‫با این حال، همه می‌دونن ‫با تمام وجودشون...
‫دوستت دارم، عزیزم.
‫...که یه چیزی...
‫منم دوستت دارم.
‫...ابدیه.
‫اون همه اتفاق داشت می‌افتاد، ‫و ما هیچ‌وقت ندیدیم.
‫آیا هیچ انسانی موقع زندگی کردن، ‫واقعاً زندگی رو درک می‌کنه؟
‫منظورم اینه، هر، هر لحظه‌ش رو؟
‫همون‌طور که شاعره گفت،
‫باید عاشق زندگی باشی ‫تا زندگی داشته باشی،
‫و باید زندگی داشته باشی ‫تا عاشق زندگی باشی.
‫خداحافظ تیک‌تاکِ ساعت‌ها.
‫و گلای آفتاب‌گردونِ مامان.
‫و غذا و قهوه...
‫...و لباسای اتوکشیده‌ی نو ‫و حمومِ داغ
‫و خوابیدن و بیدار شدن.
‫عاشق اون پسره بودن...
‫...و یه بالشِ زشت و احمقانه...
‫...از طرف مهربون‌ترین دختری ‫که تا حالا می‌شناختیم.
‫هرچقدر نگاه می‌کنم ‫سیر نمی‌شم.
‫کارت عالی بود، قرمز.
‫هی، تو باید با من بیای
‫به یکی از ماجراجویی‌هام، ‫همین روزا.
‫سال‌سومیا ‫یه کم «رینو» توی زندگیشون
‫لازم دارن.
‫جسارتاً، خیلی خیلی خوبه ‫که برگشتین.
‫اونا واقعاً بهتون نیاز دارن.
‫اون زیگوت‌های کوچولو؟
‫تیم مهندسیِ دو، ‫انبارِ بارِ یک.
‫ممنون، ستوان.
‫خواهش می‌کنم، کاپیتان.
‫- زود برمی‌گردی؟ ‫- معلومه که آره.
‫می‌بینمت، بچه جون.
‫«زندگیِ روستا ‫در برابرِ زندگیِ ستاره‌ها.»
‫ما روستاییم.
‫تشکیل شده از لحظه‌های ریزه‌میزه‌ای ‫که قراره بلعیده بشن
‫توسط لحظه‌های بزرگ، و...
‫تنها چیزی که ‫مطمئنیم اینه که
‫یه روز همه‌مون رفتنی هستیم.
‫می‌دونیم، ولی...
‫...ادامه می‌دیم.
‫شاید همینه که ‫ارزشمندش می‌کنه.
‫هر اتفاقی که افتاد،
‫تقصیر تو نیست.
‫ولی تو خودت اینو می‌دونی، ‫و...
‫باعث نمی‌شه حست تغییری کنه، ‫پس چه فایده، نه؟
‫واقعاً چرا؟
‫به زودی می‌بینمت، دانشجو سادال.
‫بچه‌ها، خیلی خب، ببینید...
‫یادداشت شخصیِ کاپیتان اِیک.
‫تاریخ ستاره‌ای ۸۶۹۴۰۸.۶۷.
‫سم و دکتر توی دو هفته‌ی زمینی ‫۱۷ سال زندگی کردن.
‫فقط اونا نیستن.
‫وقتی نمایش تموم می‌شه،
‫مدیر صحنه ‫دوباره میاد روی صحنه
‫و با همه خداحافظی می‌کنه.
‫«اوناهاش ستاره‌ها ‫که دارن اون کارِ قدیمی،
‫اون حرکتِ متقاطع و قدیمی‌شون رو ‫توی آسمون انجام می‌دن.»
‫«دانشمندان هنوز سر این مسئله ‫به نتیجه نرسیدن،
‫«ولی به نظر میاد فکر می‌کنن که ‫هیچ موجود زنده‌ای اون بالا نیست.
‫«فقط گچ یا آتیش.
‫«فقط این یکیه ‫که داره زور می‌زنه...
‫تمام مدت تقلا می‌کنه ‫تا یه چیزی از خودش بسازه.»
‫زندگی یه نقطه‌ی کوچیکِ دلخراش ‫و محشر توی کائناته.
‫همه چی مهمه ‫و هیچی مهم نیست.
‫چیزی که همیشه قطعی بوده:
‫زمان هم ابدیه
‫هم به‌طرز دردناکی محدود.
‫ولی چه حیف می‌شد ‫اگه هر لحظه‌ش رو زندگی نمی‌کردیم.
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]